برو گم شو مگو هیچ

تعرفه تبلیغات در سایت

امکانات وب

 

شنیدم یک شبی بانگ از زوایا

که می نالید از درد خطایا          

 به سختی گریه می کرد از ندامت      

 غلت کردم ببخشایم خدایا  

گرفتم من  مقامی را به ناحق       

 اگر چه بود آن حقّ سخایا

  عطا کردم به انان بس مزایا           

 فقط همدست هایم خاص بودند

  که آزردم به  کام خود  رعایا       

خطا کردم خجل هستم زمردم

کنون  که به  دم  آخر  رسیدم     

 پریشانم   که  بد کردم  خدا یا

ندانستم  که این دنیا چه پوچ است     

شدم اینک پشیمان از قضایا

ندا آمد  برو گم شو مگو هیچ      

  ندانستی سرانجامت  تو آیا

کنون که در سراشیبی  فتادی        

 دگر دانی  مقامت نیست پایا

به پایان  چون رسیدت زندگانی     

نجاتت  کی دهد  عاقل عطایا

 دکتر نادر نوری بهمن 96

نویسنده : بازدید : 0 تاريخ : جمعه 20 بهمن 1396 ساعت: 18:49
برچسب‌ها :