مرغان قاف

منآن سرو سهی هستم که ازخاک و خسان رستم اگردنیا به هم ریزدنگردد کج همی دستم

نهمغرورم نه مکارم نه مزدوری ریاکارم نه مردم را بیازارم نه روباهی ربا خوارم

مناز مرغان قافم که جدا مانده ز سامانش پرش بسته دلش خسته بنالدغم ز افغانش

منآن سیمر غ دستانم شفا خیزد ز دستانم سقای حق پرستانم وفا دارم به وجدانم

غبارغم بر اندازم چو طرحی نو در اندازم فلکرا سقف بشکافم به افکارچو شهبازم

نمی فهمند درد ما ستم سازان و جاهلها بهجای حل یک مشکل بیفزایند مشکلها

کنون نادر بیا بنشین برای که رجز خوانی ؟ جهان جز با خردورزی نگیرد هیچ سامانی