به کله مریزید آشغال

به کلّه ، مردم مریزید آشغال

مسازید از مغز توده ای زغال

دریغ از آن کودک و نو باوه است

که مغزش انبار ترس و یاوه است

دریغ از این درس های بی شمار

که بی ارزش بود و در حدّ شعار

به جای داستان وگرگ و گاومیش

ترا به یزدان به فرزندان خویش

خرد ورزی را بیاموزید و عقل

نه آن گفته های آکنده ز نقل

سوآلات فلسفی پرسید و ژرف

تفکر خواهیداز آنان نه حرف

بپرسید انسان که خاکش شد لباس

چگونه در می رود با اختلاس ؟

نپرسید ازوی چه می خواهی شوی

بگو هر چه شد بپا پاکی شوی

چه گوید جزپند نادر با شما ؟

جواب وجدان باهر با شما